Η συνεχιζόμενη λιτότητα, οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές και η άνοδος της Ακροδεξιάς και του ευρωσκεπτικισμού οδηγούν σε μια σύνθετη υπαρξιακή κρίση, σ’ έναν συνδυασμό παραγόντων που οδηγούν στην τέλεια καταιγίδα και το τέλος της Ε.Ε. όπως την ξέρουμε.

Η λιτότητα και οι καταστροφικές της συνέπειες συνεχίζονται με έναν ιδεολογικό φανατισμό που ξεπερνάει τις χειρότερες εξάρσεις θρησκευτικής ιδεοληψίας.

Οι πολιτικές αυτές θα σταματήσουν μόνον όταν αριστερές κυβερνήσεις στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, αργότερα στην Ιταλία και τη Γαλλία επιβάλουν αλλαγή ρότας.

Τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά. Ο νεοφιλελευθερισμός έφτασε στο ψηλότερο σημείο κυριαρχίας του τα προηγούμενα πέντε χρόνια και έχει αρχίσει να υποχωρεί.

Η πρώτη φορά Αριστερά της Ελλάδας ήταν συμβολική αυτής της παρακμής. Η Πορτογαλία, δεύτερη χώρα Αριστερά, δείχνει ότι η Ελλάδα δεν ήταν εξαίρεση.

Αλλοι ακολουθούν και είναι μεγάλη η ευθύνη της Ελλάδας να συντονίσει ευρωπαϊκά κινήματα και κόμματα σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Αλλά θα είναι το προσφυγικό που θα αποτελέσει το πρώτο και συμβολικό σημείο ρήξης μεταξύ των δεξιών και των προοδευτικών δυνάμεων και ιδεών. Στην πλάτη των προσφύγων θα οριστεί τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και τι Ευρωπαίος τον 21ο αιώνα.

Κάθε ιστορική εποχή έχει χρησιμοποιήσει τον δικό της (φιλοσοφικό ή εμπειρικό) ορισμό της ανθρωπότητας για να διαχωρίσει τους κυρίαρχους, τους υποτελείς και τους αποκλεισμένους.

Εκείνοι που δεν μιλάνε τη γλώσσα μας, δεν μοιράζονται τη θρησκεία μας, ανήκουν στη λάθος τάξη, έχουν λάθος φύλο, χρώμα ή σεξουαλικότητα μένουν πάντα έξω από την «ανθρωπότητα», όπως ορίζεται στην κάθε εποχή.

Ολες οι παλιές κατηγορίες αποκλεισμού παραμένουν ενεργές σήμερα. Εχουν προστεθεί σ’ αυτές οι πρόσφυγες, οι «οικονομικοί μετανάστες», οι απόβλητοι του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Η ανθρώπινη ιδιότητα δεν αποτελεί το κανονιστικό θεμέλιο των δικαιωμάτων. Το νόημα της ανθρωπότητας είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής διαπάλης και πολιτικών μαχών, που επεκτείνουν τα δικαιώματα σε κάποιες κατηγορίες (κάνοντας τα μέλη τους περισσότερο «ανθρώπους») και τα περιορίζουν από άλλες.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα λοιπόν δεν «ανήκουν» στους ανθρώπους. Αντίθετα, συνιστούν μια διαβαθμισμένη «ανθρωπότητα», με πλήρεις ανθρώπους στο ένα άκρο και τους αποκλεισμένους στο άλλο.

Η αντιμετώπιση των προσφύγων θα κρίνει αν αξίζει η Ενωση να επιβιώσει με την τωρινή της μορφή.

TROPAIO-NEWS: Εδώ τα λέτε και τα λέμε ΟΛΑ!!!