H τιμωρία του φονιά είναι υπόθεση όλων μας!

Διάβασα πολλά για την υπόθεση στα Γλυκά Νερά.
Βλέπεις, πέρα από τα σάιτ, τις εφημερίδες κλπ, υπάρχουν πια και τα social media ώστε όσα λέγαμε κάποτε στις συζητήσεις μας, να διαδίδονται σε μεγαλύτερο πια ακροατήριο.

Διάβασα λοιπόν ότι «Ελπίζαμε να μην είναι αλήθεια αυτό που υποπτευόμασταν πια όλοι…». Αλλά δυστυχώς ήταν. Η Καρολάιν δολοφονήθηκε από τον άνθρωπο που αγαπούσε, που παντρεύτηκε, που έκανε μαζί του ένα παιδί. Τον άνθρωπο που τον είχε γνωρίσει στα 15 της όταν εκείνος ήταν 28. Που ονειρεύτηκε μαζί του. Που ζούσε μαζί του. Ξέρετε, προσπαθώ να είμαι ρεαλιστής. Εγκλήματα στην Ελλάδα έχουν γίνει πολλά. Δεν ήταν ο πρώτος που σκότωσε τη γυναίκα του. Μακάρι να είναι ο τελευταίος. Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος στα εγκλήματα πάθους. Ακόμη και στα πιο σκληρά, τα πιο ακραία. Γιατί ο άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που γίνεται θηρίο. Και το κακό δεν αργεί να γίνει…

Με αυτόν τον τύπο δεν υπάρχει ούτε ελαφρυντικό, ούτε ψυχραιμία και αν θέλουμε να μειώσουμε τις πιθανότητες να υπάρξει κάτι ανάλογο στο μέλλον, οφείλουμε όλοι μας να παλέψουμε ώστε η τιμωρία του να είναι η μέγιστη δυνατή. Ποιο είναι το ανάλογο; Να δολοφονήσει κάποιος τη γυναίκα του, το σκυλί του και να βάλει το νεογέννητο παιδί του στο πλάι της νεκρής μάνας για να… κοροϊδέψει την αστυνομία. Μετά να παίζει για 37 μέρες θέατρο. Και εν τέλει να αγκαλιάζει τη μάνα της γυναίκας που σκότωσε.

Ο τύπος είναι τέρας. Και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ως τέρας. Από αυτά που βλέπεις σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Ο τύπος αυτός συνέχισε να δολοφονεί το κορίτσι και μετά θάνατον. Συνεχίζει και τώρα. Κι οποιοσδήποτε κληθεί να τον υπερασπιστεί (έστω και… υποχρεωτικά) οφείλει να ξέρει ότι έχει απέναντι του ΟΛΟΚΛΗΡΗ την κοινωνία. Αυτήν που δεν δέχεται, δεν ανέχεται και δεν πρέπει να παρακολουθήσει απαθής αυτή την υπόθεση, σαν να βλέπει σειρά στο NETFLIX… Δεν ήταν λάθος της στιγμής, δεν ήταν η κακιά η ώρα, ήταν μια δολοφονία απολύτως προμελετημένη, σχεδιασμένη και κυρίως ΑΠΟΛΥΤΩΣ απάνθρωπη. Μια δολοφονία της μάνας του παιδιού σου, που συνέχισες να δολοφονείς την ψυχή της παίζοντας θέατρο επί 37 ημέρες… Κανένα ελαφρυντικό και κυρίως κανένας οίκτος για τον φονιά.Νίκος Συρίγος